Day 4: The beautiful Forest (Katha-Nabar)

On the boat, I befriend with two ladies who frequently travel between Wun Tho to Bamaw and decided to take the train in stead of waiting for the boat ride from Katha to Myit Kyi Nar on the next day. So, I joined the group getting on a three wheeler going to Naba train station from the jetty. The road was in bad condition. The vehicle was moving through the beautiful forest in between the mountains. When I check it out, I understand that this place falls under the zone where the tropic ends. In mid February, some of the trees got dried leaves and some already have new leaves. Under the sunlight of about 5pm, the mountains are colorful as they were covered by the trees with green, yellow and reddish leaves. Traveling through the colorful forest was quite an experience for me. At Naba station, I bought a train ticket to Mandalay. I had to wait for the train from Myit Kyi Nar till at 8:15pm. Then, I resumed the journey to Mandalay in the train which locals called “Chinese Train”.

ကသာသေဘၤာဆိပ္ကေန နဘားဘူတာကို သံုးဘီးေလးနဲ႔ သြားေတာ႔ လက္ဝဲသုႏၵရအမတ္ႀကီး ဦးျမတ္စံက ”မဲဇာေတာင္ေျခ စီးေတြေတြတည္း၊ ျမစ္ေရ၀န္းလည္ ၿမိဳင္ေတာဆီက” အစခ်ီၿပီး ေရႊၿပည္ေတာ္ႀကီး ကို ေရာ္ရမ္းလြမ္းခဲ႔ တဲ႔ မဲဇာေတာင္ေၿခ ရတုကို ေရးသားရာေဒသ မဲဇာ ပါတ္၀န္းက်င္ကို ၿဖတ္သန္းခဲ႔ရပါတယ္။ ပထမဆံုး သတိထားမိတာက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ႔ လမ္းပါလား ဆိုတာပါပဲ။ ခုန္လိုက္ ေပါက္လိုက္ ယိမ္းလိုက္ ယိုင္လိုက္ နဲ႔ တေရြ ႔ ေရြ ႔ သြားေန တဲ႔ သံုးဘီး (ကားမဟုတ္ပါ။ ဆိုင္ကယ္စီးသလို ေမာင္းရတာမို႔ ဆိုင္ကယ္ကို ေရွ ႔နဲ႔ ေနာက္မွာ ေလကာမယ္႔ အကာေတြတပ္ထားတဲ႔ု ကားနဲ႔ တူေအာင္လုပ္ထားေသာ ဆို္င္ကယ္ လို႔ပဲ ၿမင္ပါတယ္) ေပၚမွာ ၿပဳတ္မက် ေအာင္ ရွိသမ်ွအားေလး သံုးၿပီး အတင္း ခိုကပ္လိုက္ေနရင္းက လမ္းတစ္ေလ်ွာက္က သစ္ေတာေတြကို ၿမင္ေနရပါတယ္။

ဒီသစ္ေတာေတြက ကုိယ္ၿမင္ေနက် အစိမ္းေရာင္လႊမ္းတဲ႔ သစ္ေတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔ ေၿခာက္ေသြ႔ ေနတဲ႔ သစ္ေတာ မ်ဳိးေတြ မဟုတ္ပဲ အစိမ္း၊ အ၀ါ၊ အနီ ေရာေနွာေနတဲ႔ အလြန္လွပတဲ႔ သစ္ေတာေတြပါ။ ညေန ငါးနာရီ ပါတ္၀န္းက်င္ က်ေနေလးကလည္း ထိုးထားေတာ႔ ေရာင္စံုကြက္ကြက္ေလးေတြ ဟိုတစ္စု သည္တစ္စု နဲ႔ သတိမထားမိပဲ မေနနုိင္ေလာက္ေအာင္ကို လွလြန္းပါတယ္။ ၿမန္မာ႔ သစ္ေတာက တပ္ထားတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမွာေတာ႔ ဖက္ဆြတ္သစ္ေတာ ႀကိဳး၀ိုင္းလို႔ ေရးထားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳးစား ႀကိဳးစား လမ္းကဆိုးလြန္းလို႔ ဓါတ္ပံုေကာင္းေလး တစ္ပံုမွ မရခဲ႔ပါ။ အနီးစပ္ဆံုး ၿပရရင္ေတာ႔ ေအာက္မွာ အင္တာနက္ေပၚက ရွာထားတဲ႔ပံုကို အနီနည္းနည္းေလ်ွာ႔၊ အစိမ္းေလး နည္းနည္း ကဲႀကည္႔လိုက္ လို႔ပဲေၿပာရမွာပဲ။ ေရးစရာ အေႀကာင္းအရာလည္း သိပ္မရွိ၊ ဓါတ္ပံုေကာင္းေကာင္း လည္း မရွိေပမယ္႔ ဒီတစ္သက္မွာ ဒီေနရာကို ေနာက္ထပ္ေရာက္ဖို႔ သိပ္မလြယ္တာမို႔ မွတ္တမ္းေလး အေနနဲ႔ ေရးထားလိုက္ပါတယ္။

Day 4: Boat Ride on the Irrawaddy

This is the trip worth waiting for. I strongly recommend the boat ride on Irrawaddy from Bamaw to Katha (or even better from Bamaw to Mandalay) to those who would like to enjoy the less-travelled roads. I left the hotel around 8am, and went to the counter for the boat ticket. In mid February, the water level was so low that the boats including the ones which can navigate on water level of 3 feet, could not come up to the Bamaw Jetty. Thus we have to sail down in the kanu-like boat from the jetty.

Along the river, I saw the clear water shallow at some locations and deep somewhere else. The roots of some trees are exposed due to erosion thus it could fall into the water any time. The ship and the boats were sailing along the river. The rafts are floating up and down whenever there are waves generated by the big ships. If you are fortunate, you may even see the Irrawaddy dolphins. I enjoyed the conversations with the boat man and other local people too. It was worth travelling by plane, bus, train and even tok tok to reach to Bamaw or Katha just to take a boat ride on the Irrawaddy.

ဧရာ၀တီ ခရီး
ေနာက္တစ္ေန႔မနက မွာေတာ႔ (၈) နာရီေလာက္ ဗန္းေမာ္ ရွပ္ေၿပးဆိပ္ကို သြားၿပီး လက္မွတ္ ၀ယ္ရတယ္။ ရွပ္ေၿပးယာဥ္ ဆိုတာက ေရတိမ္မွာ သြားတဲ႔ စက္ေလွ ရွည္ရွည္ ေလးေတြေပါ ႔။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ဟာ ေရနည္းတဲ႔ လၿဖစ္လို႔ ေရအနက္ နွစ္ေတာင္ရွိရင္ ေမာင္းလို႔ ရတဲ႔ ရွပ္ေၿပးယာဥ္ေတာင္ ဗန္းေမာ္ ေလွဆိပ္ထိ ေမာင္းလာ လို႔မရပါဘူး။ “ကဲ႔ပဲ႔ေထာင္” လို႔ ေခၚတဲ႔ စက္ေလွေသးေသး ေလးနဲ႔ ရွပ္ေၿပးယာဥ္ ရွိရာကို ခရီးသည္းေတြကို ပုိ႔ေပးရပါတယ္။ စက္ေလွကေလး စီးေနတုန္း ေရေအာက္က သဲေတြကိုေတာင္ ၿမင္ရေလာက္ေအာင္ ေရက တိမ္ပါတယ္။ ၿမစ္ကို လမ္းေလ်ွာက္ကူး ေနတဲ႔ ဦးေလးႀကီး နွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ေတာ႔ ေညာင္ဦးဖီး ဧရာ၀တီၿမစ္ ကို လက္ပစ္ကူးတာ ဘာဟုတ္ေသးလဲ၊ ဒီမွာေတာ႔ လမ္းေလ်ွာက္ၿပီး ေတာင္ ကူးလုိ႔ ရေနတာ လို႔ ေတြးမိတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ ဧရာ၀တီၿမစ္ ကို လက္ပစ္ ကူးတယ္လို႔ ဖတ္ရေတာ႔ အံ႔ႀသဘနန္း ၿဖစ္ခဲ႔ရဘူးတာကိုး။ အခုေတာ႔ ေညာင္ဦးဖီး ဧရာ၀တီၿမစ္ ကုိကူးတာ ေႏြရာသီမ်ားလား လို႔ေတာင္ ေမးခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္။ ေလွသမား မ်ားရဲ ႔ေၿပာအရေတာ႔ ေနာက္ထပ္ နွစ္လေလာက္ ေရနည္း ဦးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။



ဗန္းေမာ္ကေန ကသာ ကို ဧရာ၀တီ ၿမစ္ေႀကာင္းအတုိင္း စုန္ဆင္းရတာ ဘာနဲ႔မွ မတူေအာင္ကို သာယာပါတယ္။ ဗန္းေမာ္က ထြက္လာၿပီး နာရီ ၀က္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ထင္ပါရဲ ႔ ရွပ္ေၿပးယာဥ္က ဧရာ၀တီရဲ ႔ ဒုတိယ ၿမစ္က်ဥ္းကို ခ်ဥ္းကပ္ပါၿပီ။ ဒုတိယၿမစ္က်ဥ္း အစမွာ စက္ႀကီး ေတြနဲ႔ ဧရာ၀တီ ၿမစ္ကူး တံတား ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ ႔ အပါအ၀င္ ဧရာ၀တီၿမစ္ရဲ ႔ အေရွ ႔ ဖက္က ၿမိဳ ႔ေတြကို ကူးသန္းရ လြယ္ကူေစဖို႔ လို႔ ေပါ႔ေနာ္။ ကားလမ္းေတြ၊ ရထားလမ္းေတြ ေပါမ်ားလာေတာ႔ ေရပါးတဲ႔ ေႏြရာသီေတြမွာ သြားလာေရး ခက္ခဲတဲ႔ ဒုကၡေတြ ေလ်ွာ႔နည္းသြားမွာေပါ႔။



ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ေက်ာက္ေတာင္ႀကီး ေတြက မားမားမတ္မတ္၊ ေတာင္ေပၚက သစ္ပင္ေတြက စိမ္းစိမ္းလြင္လြင္၊ ေလကလည္းေအး ေရကလည္း စိမ္းညိဳ႔လို႔။ ေလယာဥ္၊ ေရယာဥ္၊ ကား၊ ရထား ရတာ အကုန္ စီး၊ ဒုကၡခံၿပီး ဒီခရီးကို လာရႀကိဳးနပ္ ပါတယ္။ ဒုတိယ ၿမစ္က်ဥ္းကို ေရာက္ဖူးသူ၊ ဓါတ္ပံုေတြ ၿမင္ဖူးသူေတြ ကေတာ႔ ကုိယ္ရိုက္လာတဲ႔ ပံုေတြကို ႀကည္႔ၿပီး ၿမစ္က်ဥ္းက အရင္ အတိုင္း လွေနတုန္းပဲလို႔ ေၿပာႀကတယ္။



ဒုတိယၿမစ္က်ဥ္းကို ေက်ာ္လာၿပီးေတာ႔ ေရမ်က္နွာၿပင္ဟာ ပို အၿပန္႔ က်ယ္လာၿပီး ေၿမနုကြ်န္း လို႔ ေခၚတဲ႔ သဲေသာင္ႀကီးေတြ ေပၚမွာ စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ႔ စိုက္ခင္းေတြ ကို ၿမင္လာရပါၿပီ။ တစ္ခ်ဳိ ႔ ေနရာေတြမွာ စိုက္ပ်ဳိးလို႔ ရပံုမေပၚတဲ႔ သဲေသာင္ၿပင္ က်ယ္ႀကီးေတြ ကိုလည္း ေတြ႔ ရတယ္။ ၿမစ္ၿပင္ အက်ယ္ႀကီးမွာ ေသာင္ၿပင္ေတြ ဟိုနား တစ္ခု ဒီနား တစ္ခုနဲ႔ ကိုယ္႔လို ဧရာ၀တီၿမစ္ ေပၚမွာ အခုမွ အမွတ္ထင္ထင္ ခရီး သြား ဖူးသူ အတြက္ကေတာ႔ ေရယာဥ္ ဘယ္ဘက္ကို ဦးတည္မွာ ပါလိမ္႔ လို႔ေတာင္ မခန္႔မွန္းတတ္ ေအာင္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ညေန ေလးနာရီေလာက္မွာ ကသာၿမိဳ ႔ ကို ေရာက္ပါၿပီ။



ဒီေရေႀကာင္း ခရီးစဥ္မွာ အမွတ္ထင္ထင္ အရွိဆံုးကေတာ႔ ရွပ္ေၿပး ဆရာ အပါအ၀င္ ေဒသခံ ေတြနဲ႔ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ စကားစၿမည္ ေလးေၿပာ။ ဧရာ၀တီ ၿမစ္ၿပင္ေပၚက ေလေအးေအး ေလး ကုိခံယူၿပီး အပူအပင္ ကင္းကင္းနဲ႔ ခရီး သြားခဲ႔ ရတဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမွုပါပဲ။ ၿမစ္ႀကီးနားမွာ ေရာ ဗန္းေမာ္မွာပါ ပစၥည္းေပ်ာက္မွာ မေႀကာက္ရပါဘူး။ ေဒသခံမ်ားက သူတို႔အရပ္က လူေတြဟာ ရိုးသားတယ္၊ သူမ်ားပစၥည္း ဘယ္သူမွ မယူဘူးလို႔ ယံုႀကည္ ဂုဏ္ယူႀကသူေတြပါ။





ၿမစ္ကမ္းပါး တစ္ေနရာမွာ ခုတ္ၿပီးပံုထားတဲ႔ သစ္လံုးေတြကိုု ေတြ႔ရၿပီး ေနာက္တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ႔ ေရေႀကာင္းအတိုင္း ေမ်ွာေနတဲ႔ သစ္ေဖါင္ေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက စာေတြထဲမွာ သင္ရသလုိ သစ္ေတြကို ေအာက္ပိုင္းကို ပို႔ေနႀကတာလို႔ ေတြးႀကည္႔ ရတာပါဘဲ။ သစ္ေဖါင္က အေလးခ်ိန္မ်ားလို႔ ထင္ပါရဲ ႔ Tuck Boat လို႔ေခၚတဲ႔ ဆြဲသေဘၤာ နဲ႔ ဆြဲေနေလရဲ ႔။





ကမ္းေဘးမွာ ကမ္းပါးၿပိဳေနတာေတြ၊ သစ္ပင္ႀကီးေတြရဲ ႔ အၿမစ္ေတြ အားလံုးနီးပါး ေပၚေနတာ ေတြ ေတြ႔ရေတာ႔ ဒီဧရာ၀တီ ၿမစ္ႀကီးေပၚမွာ ဘယ္နွစ္နွစ္ေလာက္ ခရီးသြား လို႔ ရဦးမွာပါလိမ္႔၊ သိပ္မႀကာခင္မွာ မ်ား ေရတိမ္လြန္းၿပီး ေရေႀကာင္းခရီး သြားလို႔ မရၿဖစ္သြား ေလမလားရယ္လို႔ ေတြးပူမိပါတယ္။





ၿမန္မာၿပည္ရဲ ႔ အထင္ကရ အလွတစ္ပါးကိုေတာ႔ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး အတြက္ မဟုတ္ေတာ႔ ရင္ေတာင္မွ စိတ္ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ခရီးသြားစရာ ေနရာကေလး တစ္ခု အၿဖစ္ က်န္ေနေစခ်င္ ပါေသးတယ္။

Day 2 & 3: Bamaw

Bamaw is a beautiful town with some simple attractions such as the old Bamaw City, the jetty, some pagodas and churches. Friendship hotel with international standard service was also found in Bamaw. A friend of mine who travels very frequently said the breakfast at Friendship is the best in Kachin State. I also love the decorations in its Friendship Café and bar.

ဗန္းေမာ္ကို ညေနဖက္ ေရာက္လာတာ ဆိုေတာ႔ စက္ဘီးငွား ၿပီး ၿမိဳ ့တစ္ပါတ္ ပတ္ၿဖစ္တယ္။ ေရွးတုန္းက စံပါနဂိုဃ္ၿပည္ ေနရာ ၿဖစ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ ့ေဟာင္း လို႔ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထား ေတာ႔ ၿမိဳ ႔ရိုးေတြ၊ ကံ်ဳးေတြ၊ ၿမိဳ ႔၀င္ တံခါးေတြ ေတြ႔ဦးမယ္ ထင္မိတာ။ လိုက္ရွာ တာ ဘာမွမေတြ႔ ၿဖစ္ေနလို႔ ေမးႀကည္႔ေတာ႔မွ ကိုယ္ရပ္ေနတာ ၿမိဳ ႔ရုိးေပၚမွာ မွန္းသိေတာ႔တယ္။ ၿမိဳ ႔ ရိုးက ကုန္း၊ က်ဳံးက ကန္ အၿဖစ္ပဲက်န္ေတာ႔ တာကိုး။ အခုၿပန္ဖတ္ႀကည႔္ေတာ႔လည္း ၿမိဳ ႔ ရိုးေတာ႔ ရွိရမယ္လုိ႔ ထင္တာပဲ။ ဗန္းေမာ္သူ ဗန္းေမာ္သားေတြမ်ား ဒီစာေလးဖတ္ႀကည္႔ ၿပီး ၿမိဳ ႔ ရိုးက ရွိရဲ ႔ သားနဲ႔ ကိုယ္က မေတြ႔ ခဲ႔ တာဆိုရင္လည္း Comment ထဲမွာ ေရးေပးခဲ႔ႀကပါေနာ္။



စံပါနဂိုဃ္ၿပည္ ေနရာကို ေရာက္ခဲ႔တယ္လို႔ ေၿပာၿပေတာ႔ စံပါနဂိုဃ္ၿပည္ လို႔ ႀကားလိုက္တာနဲ႔ “ေညာင္ဦးကမ္းပါး ၿပိဳတာနဲ႔ စံပါနဂိုဃ္ၿပည္က ႏြားမေပါင္ က်ဳိးတာလုိ” ဆိုတဲ႔ စကားကို ခ်က္ခ်င္း သတိရ ႀကတာပဲေနာ္။ ေရႊက်ီးနား ဘုရား၀င္းရဲ ႔ ေနာက္ဖက္ ဧရာ၀တီၿမစ္ကို မ်က္နွာမူထားတဲ႔ ၿမဳိ ႔ရိုး ဖက္မွာ အလြန္စိမ္းလမ္းတဲ႔ စပါးခင္းေတြနဲ႔ ခပ္ လွမ္းလွမ္း မွာေတာ႔ ဧရာ၀တီထဲကို လာေပါင္း တဲ႔ တာပိန္ၿမစ္ ကိုေတြ႔ရပါတယ္။



သေဘၤာဆိပ္ဖက္ ေရာက္လာေတာ႔ ေန၀င္ခါနီးမို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ေစာင္႔ ပါတယ္။ ၿမစ္ကမ္းတေလ်ွာက္ ႀကြပ္ႀကြပ္အိပ္ေတြ မ်ားလြန္းလို႔ ဓါတ္ပံုထဲမွာ မပါေအာင္ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳးစား ရိုက္ရတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာေတာ႔ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးတစ္ခု က ၀င္႔၀င္႔ ထည္ထည္။ “ကခ်င္ၿပည္နယ္တြင္ ႀကြပ္ႀကြပ္အိပ္ သံုးစြဲမွု ပေပ်ာက္ေစရမည္” ဆိုလား။ ဘယ္ရမလဲ ႀကြပ္ႀကြပ္အိပ္ေတြ ဓါတ္ပံု ထဲမပါေအာင္ ကမ္းေဘးမွာေတြ႔တဲ႔ စဥ္႔အိုးႀကီးေတြ ခံရိုက္လိုက္တာေပါ့။





ဗန္းေမာ္ၿမိဳ ႔ မွာ အမွတ္တရ အၿဖစ္ဆံုးက Friendship Hotel ၿဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ခရီးသြားတဲ႔ အခါတိုင္း တည္းစရာ အသင္႔အတင္႔ သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္တဲ႔ Guest House သို႔မဟုတ္ Hotel အငယ္စားေလး ေတြရဖို႔ အၿမဲဆုေတာင္းရပါတယ္။ ဗန္းေမာ္က Friendship Hotel ကေတာ႔ Tourism ဖြင္႔ၿဖိဳးတဲ႔ ထိုင္းနုိင္ငံ Chengmai လိုၿမိဳ ႔မ်ဳိးက Hotel အငယ္စားေလးေတြ နဲ႔ ေတာင္ ယွဥ္နိုင္ပါတယ္။ အခန္းေတြက သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ၿပီး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ရွိသလို ၀န္ထမ္း ေတြကလည္း ေဖၚေဖၚေရြေရြ ရွိပါတယ္။ ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲထားတဲ႔ အခန္း မ်ဳိးအတြက္ အခန္းခက နုိင္ငံၿခားသားမ်ား အတြက္ USD 15 ၿဖစ္ၿပီး နုိင္ငံသားမ်ား အတြက္ က်ပ္ တစ္ေသာင္းပါ။ Friendship Hotel က မနက္စာဟာ ကခ်င္ၿပည္နယ္ ထဲမွာ အေကာင္းဆံုး ပဲလို႔ ၿမန္မာၿပည္ တနံတလ်ွား တာ၀န္နဲ႔ ခရီးသြား ရတဲ႔ ညီမေလး တစ္ေယာက္က ေၿပာပါတယ္။





ကသာကို ဆက္သြားလည္း ကသာ-မႏၱေလး ရွပ္ေၿပးယာဥ္က တစ္ေန႔ ေစာင္႔ရမွာမို႔ ဘေလာ႔(ဂ္) ေပၚတင္ဖို႔ စာေရးရင္း ဗန္းေမာ္မွာ တစ္ည ဆက္ေနၿဖစ္ပါတယ္။ ညေနဖက္ လမ္း တစ္ပါတ္ ေလ်ွာက္ၿပီး Friendship Café မွာပဲ ညေနစာ စားဖို႔ ဆံုးၿဖတ္ၿဖစ္တယ္။ Café ထဲကို ၀င္လိုက္ၿပန္ေတာ႔လည္း သေဘာက်မိၿပန္တယ္။ Decoration က ေတာ္ေတာ္ေလး ထိုင္ခ်င္ စဖြယ္ ၿဖစ္ေအာင္လုပ္ထားတာကိုး။



ေၿပာစရာေလး တစ္ခုရွိသြားတာကေတာ႔ အၿပင္ထြက္တုန္း အခန္းရွင္းထားေပးပါလို႔ ေၿပာခဲ႔တာ မရွင္းထားတာ ေလးပါ။ ကုိယ္ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာ မသဲကြဲလို႔လား၊ ညေနဖက္ဆိုေတာ႔ House Keeping လုပ္မယ္႔သူ မရွိေတာ႔လုိ႔လား၊ နွစ္ရက္ဆက္ေနသူတိုင္းကို အခန္းရွင္း မေပး တာလား ဆိုတာေတြေတာ႔ ဆက္ေမးမႀကည္႔ေတာ့ပါ။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ Serviceက နုိင္ငံတကာ အဆင္႔မွီတာမို႔ Hotel လုပ္ငန္းလုပ္သူေရာ ခရီးသြားသူေတြကိုပါ သိေစခ်င္လွပါတယ္။ လြင္မိုး ခရီးသြားေနသည္ လိုအစီအစဥ္ မ်ဳိးမွာ ပါလုိက္ရင္ေတာ႔ တစ္နိုင္ငံလံုး သိသြားမွာပဲေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဗန္းေမာ္ဘက္မ်ား ေရာက္ခဲ႔ ရင္ တည္းစရာ ဟိုတယ္ ေကာင္းေလးတစ္ခု ရွိတဲ႔ အေႀကာင္းသတင္းေကာင္းေလးပါ။

Day 2: Myit Kyi Nar - Bamaw

Day2: Myit Kyi Nar - Bamaw

The bus left Myit Kyi Nar around 8:30 am. I decided to take a minibus as I want to get the traveling experience of a local ordinary traveler. The boat ride from Myit Kyi Nar to Bamaw was not recommended for the low water level of this season (Mid February). Once the bus left the city center, it was crossing over Ayeyarwaddy via Balaminhtin Bridge. It was quite a flat and wide plane from Myit Kyi Nar to Dog Pheng Yan and the road was good until Dog Pheng Yan. It was not a tar road anymore, but still in good condition with compacted stones (the bus tires might be gone in a few months time though) between Dog Pheng Yan to Moe Mauk. The bus has been running between the mountains and passing over many small creeks. After Moe Mauk, the landscape became flat again and the road condition was bad until Bamaw.

There were only a few vehicles on the road - some minibus, the pickups with fixed chairs on the roof of the vehicle (too bad, I don't have a photo), and some motorcycles. It was laid back and relax kind of experience.

ၿမစ္ႀကီးနား - ဗန္းေမာ္ ခရီး
ၿမစ္ႀကီးနားကေန ဗန္းေမာ္ကို ကားနဲ႔ ဆင္းလာေတာ႔ ဧရာ၀တီၿမစ္ကို ဗလမင္းထင္တံတား နဲ႔ ၿဖတ္ကူးရပါတယ္။ တံတား ၿဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ၀ုိင္းေမာ္ၿမိဳ ့ထဲကို ၀င္လာၿပီး ေၿမၿပန္႔ အက်ယ္ႀကီး ကိုၿဖတ္ ရပါတယ္။ လမ္းေဘးက ရိတ္ၿပီးသား လယ္ကြက္ေတြ၊ တစ္ခ်ဳိ ႔ ေနာက္တစ္သီး စိုက္ဖို႔ ေရ ၿပန္ သြင္းထားၿပီးသား လယ္ကြက္ေတြဟာ ၿမန္မာနုိင္ငံ အလယ္ပုိင္းက လယ္ကြက္ေတြ လိုပါဘဲ။ လမ္းမွာ ေခ်ာင္းငယ္ေလးေတြကို ကားတစ္စီးခ်င္းပဲ ၿဖတ္လို႔ရတဲ႔ ေဘလီတံတား ေတြနဲ႔ ၿဖတ္ရပါတယ္။ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေတာင္တန္းႀကီးေတြ ကိုလွမ္းၿမင္ေနရၿပီး၊ သစ္ပင္ႀကီးႀကီး မရွိတဲ႔ ကြင္းႀကီး ထဲမွာ သြားေနတဲ႔ ကားေပၚမွာ ထိုင္လုိက္ရတာ ငယ္စဥ္က ခဏခဏ သြားခဲ႔တဲ႔ ရမည္းသင္း-ပ်ဥ္းမနား ခရီးေတြကို သတိရလွပါတယ္။ မတူတာကေတာ႔ ေလက ေႏြးမေနဘဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအးေနတာပါ။ ကားလမ္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ ရွိပါတယ္။



၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ ႔နယ္က ထြက္လာၿပီး ေဒါ႔ဖုန္းယန္ၿမိဳ ့နယ္ထဲ ၀င္လို႔ သိပ္မႀကာခင္မွာ ခင္းထားတဲ႔ ကားလမ္းက ေၿပာင္းသြားပါတယ္။ ေက်ာက္ခဲေတြကို ႀကပ္ညပ္ေနေအာင္ သိပ္ၿပီးထည္႔ထား တဲ႔ လမ္းပါ။ ဒီအရပ္မွာေတာ႔ ေၿမပဲယို လမ္းလို႔ ေခၚပါသတဲ႔။ လမ္းေဘးက ရွုခင္းေတြကလည္း မတူေတာ႔ပါဘူး။ ကားက ေတာင္ေတြရွိတဲ႔ ဘက္ကို ဦးတည္သြားေနၿပီး လမ္းေဘးမွာလည္း ေတာေတာင္ ထူထပ္လာပါၿပီ။ လိုင္ဇာ လမ္းခြဲအလြန္ ေလာက္ေရာက္ေတာ႔ ေတာင္ေတြ ႀကားထဲကေန သြားေနပါၿပီ။ မိုးေမာက္ ေလာက္ ကေန ေၿမၿပန္႔ ၿပန္ၿဖစ္သြားၿပီး လမ္းဆိုးလာ လိုက္တာ ဗန္းေမာ္ ေရာက္တဲ႔ အထိပါပဲ။



လမ္းတစ္ေလ်ွာက္မွာ ေခါင္မိုးေပၚမွာ ထိုင္ခံုေတြ ဆင္ထားၿပီး ေအာက္မွာ ကုန္တင္တဲ႔ ဟိုင္းလပ္ ကား ေတြ၊ မွန္လံုလို႔ ေခၚတဲ႔ minibus ေတြ နဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ကား တစ္စီးတစ္ေလ ပဲေတြ႔ရပါတယ္။ ေဒသခံေတြ ကေတာ႔ ေထာ္လာဂ်ီနဲ႔ ခရီးသြား ႀကတယ္ထင္ပါ႔။ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ စပါးလို ဆန္လုိ အိတ္ႀကီးေတြကို သယ္ႀကတာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္ နွစ္စီး၊ သံုးစီး အတူတူလာ ႀကရင္း တစ္စီးက ေမွာက္လို႔ ၀ိုင္းမေပးေန ႀကတာလည္း ခဏခဏ ေတြ႔ရပါတယ္။ လုိင္းကား ေတြကလည္း မနက္ ၿမစ္ႀကီးနား / ဗန္းေမာ္ ကေနထြက္ ေန႔လည္ ၂ နာရီ၊ ၃နာရီ ေလာက္မွာ ဗန္းေမာ္ / ၿမစ္ႀကီးနား ကို ေရာက္တဲ႔ ကားေတြပဲရွိေတာ႔ အသြားအလာ နည္းတဲ႔ အရပ္လို႔ ေၿပာလို႔ရပါတယ္။





ဒီေဒသ က နိုင္ငံၿခားသား ခရီးသြား မ်ားနဲ႔ေတာ႔ သိပ္စိမ္းပံုမရပါဘူး။ ကုိယ္စီးတဲ႔ ကားေပၚမွာ ေတာင္မွ Less-traveled and remain natural ေဒသမ်ဳိးကို မွ သြားခ်င္လို႔ ၿမန္မာၿပည္ကို ခရီးထြက္ လာတာ လို႔ ဆိုတဲ႔ Switzerland က ေမာင္နွံကို ေတြ႔ခဲ႔ပါေသးတယ္။ လူေတြ အေရာက္ အေပါက္ နည္းတာကို က ကိုယ္တုိ႔ ၿမန္မာၿပည္ရဲ ့ ဆြဲေဆာင္မွုပါ။ ကုိယ္႔အတြက္ ကေတာ႔ အိမ္ၿပန္လာတဲ႔ ရက္တုိေလး အတြင္းမွာ မေရာက္ဘူးေသးတဲ႔ ေဒသ အသစ္တစ္ခုကို ေရာက္ရလို႔ ေႀကနပ္ေနတာပါပဲ။

Day 1: Yangon-Myit Kyi Nar

Day 1: Yangon-Myit Kyi Nar

Although there were flight delays due to heavy fogs on 14, 15 and 17 Feb, I am fortunate to start the trip on 16 Feb as the Yangon-Mandalay-Myit Kyi Nar-Putato flight left Yangon Domestic airport at 7am. It stopped at Mandalay for a short while and reached Myit Kyi Nar around 10am. Once I went out of the airport, I was on the Ledo Road which was built to connect Ledo, India to Kumming, China during the World War II. Parts of Ledo Road are re-constructed and under use until now.





I left for Myit Son in the same morning. The road was in good condition up to 10 miles from the city. The remaining parts were still under re-construction thus it was quite dusty. On the way, we can see the residential area (still under construction) for the families from the villages which have to be relocated for the gigantic hydro-project comprised of seven dams including Myitson Dam.

At around 11:30am, I am at Myit-son. This is the entrance to the scenic confluence of Maykha and Malikha (N’maikha in local Kachin language). The rocky and wild Malikha and the gentle and wide Maykha both find their sources at the Himalaya glaciers and form Ayeyarwaddy at this confluence. Ayeyarwaddy bisects the country's northern mountains and the central heartland and then empties through the Ayeyarwaddy Delter into the Andaman Sea.







The water at confluence was muddy especially along Malikha due to heavy gold mining. Myitson was completely different from what I have seen before. It was the clear water flowing over the smooth stones; I mean in the video clips taken years ago. But now, it doesn't appear as one of the most beautiful part of the country.



I took a boat ride along Maykha to see the small traditional gold collection set ups. The first thing you are going to see from the front of a gold collection set up is the mixture of water and sand flowing on to the plastic sheet which is placed on the surface of the gutter. This sand carries fine black particles and the pieces of gold. To get this mixture flowing down, people are working from the pit behind the gutter. Water from the river was pumped onto the ground. A head, a hose and a powerful pump is used to pump up the slurry onto the top of the gutter. A strainer is placed at the top of the gutter to filter the stones and pebbles. The sand trapped on the green plastic sheet is collected and the pieces of gold are extracted by using Mercury. The sand and stones flown down through the gutter will be left at the place.









I met some girls panning the tiny pieces of gold from the abandoned piles of stones and sand. They use small wooden tray to collect the gold particles. The black particles inside the pan are usually seen together with gold. For the gold miners, it is an indication of the presence of gold. The yellow particles are the pieces of gold.





Another way to collect gold is by pumping up from the river bed. People work in groups on the rafts. Divers worked for hours in the water pumping up the mixture of water and sand while others are performing other tasks on the raft. I saw some bamboo rafts in the middle of the river down stream of the confluence.



However, these traditional ways of gold panning and collections may not make a big difference to the clarity of the water. I saw two or three buses over-filled with people traveling north of Myit Son. There are many gold mines in which the ground could be scooped with the bulldozers. I didn’t have a chance to visit such sites due to my short stay. It was an interesting day trip to the place where you can collect gold from the ground.